خدایا دلم هوای تو را دارد

می خواهم بعض هایم را به گریه بدل کنم و هیچکس جز تو

اشکهایم را نبیند

خدایا دیگر این دنیا برایم زیبا نیست

دنیایی که هر روز دیوار هایش بلند تر و  پنجره هایش کوچکتر میشود

دلم برای دیدن تو تنگ شده است

کاش به حرمت روزهایی که با هم در یک کلاس می نشستیم
کاش به خاطر تمام خاطراتمان

کاش به حرمت روزهای گذشته ،اجازه نمیدادیم کینه ای از هم به دل داشته باشیم

خیلی پیچیدش کردی.

اصلا فکر نمیکردم چنین ادمی باشی...حالا میفهمم که نمیشناسمت ...فقط اینو بدون خیلی خیلی ازت دلگیرم

خاطرمان باشد شاید سالها بعد در گذر جاده بی تفاوت از کنار هم

 بگذریم و بگوییم ان غریبه چقدر شبیه خاطراتم بود...این رسمش نبود

اشتباهی که همه عمر پشیمانم از ان

اعتمادیست که بر مردم دنیا داشتم

چقدر حقیرند کسانی که نه جرات دوست داشتن دارند ،

نه اراده ی دوست داشتن،

نه لیاقت دوست داشتن،

و نه متانت دوست داشته شدن

و با این حال مدام شعر عاشقانه میخوانند

م...ن...ا...ز...ت...ک...ر...ا...ر...ب...ی...ز...ا...ر..م

وقتی"عقیده"،عقده خوانده میشود و

نور چراغ در آب "مهتاب تلقی"،

و متانت زمین زیر برف یخ میزند

نان از یتیم خانه می دزدیم

و میفهمیم

که دزد اشتباه چاپی درد است

مخصوصا وقتی بفهمی که کسی نمیخواد به حرفات گوش بده

تقویم ورق میخوره و روز ها از پی روزها میگذره

سعی میکنم خاطرات خوبی از روزهای زندگیم داشته باشم

اما خب...گاهی وقتا نمیشه یا شاید هم نمیزارن...

به طور کلی همه چیز به انسان ها برمیگرده..انسان هایی که گاه کرات هستی رو

به تسخیر در میارن و گاهی هم پست ترین موجودات روز زمین میشن.

واقعا ادما خیلی عجیبن....

و میان این ادمای عجیب تفاوتهای زیادی وجود داره

مثلا دو نفر از کنار هم رد میشن ،هر دوتاشون ادم اند،اما یکیشون داره با فقر

دستو پنجه نرم میکنه و دیگری در پول و ثروت غرق شده.(این یعنی اختلاف)

یعنی اختلاف طبقاتی بیداد میکنه....

اره من سعی میکنم خاطرات خوشی از روزهای زندگیم داشته باشم اما...

وقتی میبینم که دختری که همسن منه به خاطر اینکه پول ندارن مجبوره گدایی کنه و

از اون طرف چند تا ادم الکی خوش دارن اونو به خاطر لباس کهنه اش مسخره میکنن

،دلم میگیره....

حالم از زندگی بهم میخوره وقتی تو خیالم خودمو جای اون دختره میزارم

یا وقتی که دارم تو پارک قدم میزنم و میبینم که یه مرد (که بهتره بگم یه ادم وحشی)

به خاطر هیچ و پوچ و تعصب بیجا داره همسرشو بین این همه ادم کتک میزنه

در حالی که با یه دستش گردن زنشو گرفته و با دست دیگش با کمربند زنشو میزنه

.و جالب اینکه هیچ یک از ادمایی که اونجا هستن هیچ کاری نمیکنن جز

تماشا کردن اون زن بیچاره که با لباس پاره و خونی فقط میتونه جیغ بکشه ،

حالم از زندگی بهم میخوره..

و یه حالت تنفر بهم دست  میده

اره ..فقر فرهنگ هم بیداد میکنه

چرا باید اینجوری باشه ؟

چرا باید زن رو ضعیف حساب کنن؟

من نمیخوام اینو بپذیرم ...مگه زن ها حق زندگی ندارن؟

این چیزایی رو که میگم با چشای خودم دیدم..این چیزا همه جا اتفاق می افته حتی خیلی بد تر

از اینها...

اون وقت من چجوری میتونم بخندم؟

هر چند که لبخند اجباری رو یادمون دادن...

زندگی را نفسی ارزش غم خوردن نیست

و دلم بس تنگ است

بی خیالی سپر هر درد است

باز هم میخندیم

آنقدر میخندیم که غم از رو برود

از انسانها غمی به دل نگیر

زیرا خود نیز غمگین اند

با آنکه تنهایند ولی از خود میگریزند

زیرا به خود و به عشق خود و به حقیقت
خود شک دارند

پس دوستشان بدار اگر چه دوستت

نداشته باشند

يک پنجره براي ديدن.........

ماندن و رفتن قصه ی عجیب ما ادم هاست......

گاه برای رفتن انقدر تعلل میورزیم که قصه ی ماندن را فراموش میکنیم...

دوباره تابستان ،گرما و عطش آفتاب و دوباره سفر ما آریایی ها به نقطه نقطه ی این سرزمین..

اری..من نیز به کاروان جدایی ها پیوستم و بر آن شدم تا به همراه خانواده برای چندی از شهرمان سفر کنم....

به ناگاه شعری در چارچوب ذهنم نقش بست(از خودم نیستا)

اگر ایران به جز ویران سرا نیست ....من این ویران سرا را دوست دارم

اگر تاریخ ما افسانه رنگ است.......من این افسانه ها را دوست دارم

اگر نای و نوایش جان گداز است .....من این نای و نوا را دوست دارم

اندک مدتی نزد شما نیستم...و دوباره دوری....

به امید رسیدنی دوباره کوله بار سفر میبندم و شما عزیزان را به خدای آسمان ها می سپارم..

اینجاست که دیگه باید این شعر رو بگم

اگر بار گران بودیم رفتیم ....اگر نامهربان بودیم (که نبودیم)رفتیم و البته برمیگردیم

 کاش اسمان درد کویر را میفهمید و اشک های خو د را نثار گونه های ترک خورده ی او میکرد

کاش واژه ی حقیقت با لب ما صمیمی بود آن قدر که برای بیانش به شهامت نیازی نبود

و کاش..... 

و اما امروز

دیگه نمیخوام بگم امروز بی حوصلم

امروز یه روز جدیده

من شادم...خوشحالم

و زندگی زیباست من همه ی ستاره های اسمونو دوست دارم

(دارم تلاش میکنم)

احساس خوبی ندارم ....تک تک لحظاتم سرشار از بی حوصلیگی ست

سرم درد میکند

شعری از دکتر زهرا رهنورد:

گرگ ها خوب بدانند در این ایل غریب

گر پدر مرد ، تفنگ پدری هست هنوز

گرچه مردان قبیله ،همگی کشته شدند

توی گهواره چوبی ،پسری هست هنوز

آب اگر نیست نترسید که در قافله مان

دل دریایی و چشمان تری هست هنوز

این کارت پستاله رو خیلی دوست دارم

چه مسخرست که گاهی وقتا باید سکوت کرد و چه حرف ها که در لابه لای این سکوت مخفی می ماند

چه مسخرست که میخوای حرف بزنی ولی ندونی چی بگی

خلاصه بگم "حرفی برای گفتن ندارم"

شاید دلم برای خندیدن تنگ شده

شاید هم دلم میخواد گریه کنم